Bir çok insan için Çernobil felaketi sadece uzak bir anı olsa da, birçokları için de her gün birlikte yaşamaları gereken bir gerçek. Dört yaşından beri kanserli olarak yaşayan Annya ile tanışın. Reaktörün patladığı gece görevde olan personelden hayatta kalan tek üye olan tasfiye memuru Yuri’nin öyküsünü okuyun. Binlerce yıl boyunca radyasyonlu kalacak devasa alanlarda birçok hayat felaket dolayısıyla mahvoldu.
Yuri
Korneev - Tasfiye memuru - Yuri Korneev neredeyse yirmi yıl
sonra, “gerçek cehennem Moskova’ya kadar başlamadı” diyor.
“Arkadaşlarım yanımda ölüyordu. Birçoğuyla yıllarca birlikte
çalışmıştım".
Vasily
Tychomirov ve Pjotr Khmel – İtfaiyeci ve Asker - ‘Ivanchenko
Çernobil’de neler olduğunu ancak sabah anlayabildi. "Sabah 8’de
vardiyam sona erdi ve eve gittim. O zaman reaktör bloğunun patladığını
gördüm". Tesiste görevde olan arkadaş ya da akrabaları tarafından bilgi
verilenler dışında, işçi kenti Pripiyat’ta kimse uyarılmadı.'
Bay ve
Bayan Smeyan - Çiftçi - "Teyzem öldü ve onu yaşadığı topraklara
gömmek istedik". Kontrol noktasında durduruldular ve geri
gönderildiler. "Onu başka bir köye gömmek zorunda kaldık".
Çernobil
Doktorları "Bu olaydan önce, çocuklarda nadiren onkoloji sorunları
yaşıyorduk. Şimdi ise çok sayıda beyin tümörü, göz, böbrek diğer
organlarda kanser vakaları var".
Çernobil
Çocukları - Annya - 'Annya'nın annesi kızının bir kızın yüzünü kestiği
bir resmi gösteriyor. "Geçen sonbaharda Annya'nın saçları döküldü",
diye konuşuyor: "Sanırım oğlanlar onu daha iyi anlıyor". Kız
arkadaşları kasten yada zalim bir unutkanlıkla ziyaret etmeyi kestiler.'
Çernobil’in
kişisel anıları – Bir zamanlar reaktör binasının çatısı olan yerdeki
molozun bir yanından diğerine ellerinde nükleer yakıt parçaları, grafit
ya da metal parçalar taşıyarak koşuşturup “temizlemeye” çalışan eski
tip koruma giysileri giyen “tasfiye görevlileri” görüyorum. Hayatlarını
kurtarmak için koşuyorlar. Çok uzun bir 90 saniye boyunca. Sonra diğer
bir grup moloza yollanıyor.'