Yeniden İşleme

Yakınlaş

Yeniden İşleme

Aslen, yeniden işleme plütonyumu nükleer bombalarda kullanmak için elde etmeye yarayan askeri bir teknolojiydi.

Her nükleer santralin ürettiği atıklarda plütonyum bulunur. Yeniden işleme, plütonyumun, bir nükleer reaktörde kullanılan nükleer atıktan kimyasal ayrıştırılmasını içerir.

Bu, asıl nükleer yakıt elementlerinin içerdiğinden hacim bakımından çok daha fazla, muazzam ölçüde radyoaktif atık yaratan, karmaşık ve tehlikeli bir kimyasal işlemdir.

Fransa, BK ve Rusya’da işletilen büyük yeniden işleme tesisleri vardır, Japonya da halen, 2005 ile 2010 arasında çalışmaya başlaması planlanan büyük bir yeniden işleme tesisi inşa etmektedir.

İsviçre, Japonya, Hollanda ve Avustralya nükleer atık (kullanılmış yakıtlarını), yeniden işlenmesi için halen La Hague (Fransa) ve Sellafield (BK) yendien işleme tesislerine gemiyle göndermektedir.

Rusya yeniden işleme için zaman zaman Avrupa’nın doğusundan kullanılmış yakıt almaktadır.

Yeniden işleme büyük ölçüde ekonomik olmayan bir teknolojidir. Bununla birlikte, ülkeler, nükleer atıkla kendilerinin ilgilenmesi zorunluluğunu ertelemek üzere kullanılmış nükleer yakıtlarını yeniden işlenmesi için göndermektedir – mevcut nükleer atık sorunlarını Fransa, BK ve Rusya’ya yüklemektedir.

Yeniden işlemeyle ortaya çıkan nükleer atığın çoğu sonsuza dek Fransa, BK ve Rusya’da kalacak.

Yeniden işleme tesisleri ayrıca muazzam miktarda radyoaktif sıvı atığı denize ve gaz atığı havaya bırakır.

Sellafield ile La Hague tesisleri Avrupa çevresindeki radyoaktif kirlenmenin en büyük kaynaklarıdır.

Denizdeki radyoaktif kirlenmenin izi Kutup Denizi bölgesi kadar kuzeylere değin takip edilebilir.

Sellafield ile La Hague civarında çocuk lösemisi ve diğer radyasyon bağlantılı hastalıkların görülme oranında yükselme vardır.

Silahlarda kullanılabilecek plütonyumun ayrıştırılması nükleer silahların çoğalması tehdidini artırmaktadır.

Yeniden işleme ile plütomyumdan, nükleer bomba hammaddesi üretmek teknik bakımdan pek de karmaşık değildir. Nükleer bomba yapmak için beş kilogram civarında plütonyum yeterlidir.

Yeniden işlenmiş plütonyumun bir kısmı, elde tutma ve kullanma bakımından doğal uranyum yakıtından daha tehlikeli olan, MOX (Mixed Oxide / Oksit karışımlı) adı verilen yakıtı üretmek için kullanılmaktadır. Bununla birlikte, yakıt üretmek için çok az miktarda plütonyum kullanıldığı için yeniden işlemeyle üretilen ve silahlarda kullanılabilecek plütonyumun stoklanması önemli ölçüde artmayı sürdürüyor.