O Κώστας Δόμβρος δεν είναι πια μαζί μας

νέο - 25 Οκτωβρίου, 2007
Είμαστε συγκλονισμένοι. Πριν από λίγες μέρες χάσαμε το φίλο μας τον Κώστα το Δόμβρο στα 45 του χρόνια. Στέλεχος οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Greenpeace, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, η Actionaid αφιέρωσε όλη τη ζωή του στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην προστασία του περιβάλλοντος και στη βοήθεια προς τους αναξιοπαθούντες αυτού του πλανήτη. Διάλεξε το δύσκολο δρόμο της προσφοράς και τον περπάτησε με συνέπεια μέχρι το τέλος.

Κώστας Δόμβρος

Πληθωρικός, δυναμικός, γενναιόδωρος, "βασισμένος", όπως ο ίδιος είχε γράψει, "σε γερά αντιρατσιστικά θεμέλια και στην αίσθηση του επείγοντος που έχουν προσλάβει τα θέματα της καταστροφής του περιβάλλοντος", προσέφερε πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι χωρούν σε μια τόσο σύντομη ζωή.

Τον θυμάμαι να με φέρνει στο σπίτι με το μοτοποδήλατό του, όταν σχολάγαμε από το σχολείο. Να είναι η ψυχή στις κατασκηνώσεις των προσκόπων. Να μου τηλεφωνάει όταν καιγόταν η Πεντέλη πριν από πολλά χρόνια και χωρίς δεύτερη σκέψη να πηγαίνουμε με τα φτυάρια μας να σβήσουμε. Να αποτελεί αφορμή της δραστηριοποίησής μου στην Greenpeace. Να ηγείται εκστρατειών της οργάνωσης. Να είναι μέσα σ’ όλα: στη χάραξη πολιτικής, στην εκπαίδευση των ακτιβιστών, στην οργάνωση των δράσεων, στο χαμαλίκι. Να τρέχει μετά τους σεισμούς στην Τουρκία να σώσει κόσμο. Να μου διηγείται πώς παραλίγο να τον σκοτώσει ένας ένοπλος έφηβος υπό την επήρεια ναρκωτικών στην Αφρική. Τότε την είχε γλιτώσει σαν από θαύμα. Να μου λέει πώς κέρδισε την αναγνώριση από τους γέροντες μιας αραβικής φυλής σε μία αποστολή του με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Να έρχεται μετά το γάμο μου να χαιρετήσει και αντί να μου δίνει το χέρι να περνάει σ’ εμένα και τη γυναίκα μου χειροπέδες, τη στιγμή που όλα τα παιδιά της Greenpeace άνοιγαν πίσω μας ένα πανό που έγραφε "να ζήσετε", και μετά να πετάει το κλειδί στο σκοτάδι.

Με τον Κώστα παίξαμε, ονειρευτήκαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε, αγωνιστήκαμε. Τυχεροί όσοι τον γνώρισαν. Μας ενώνουν οι κοινοί φίλοι, οι κοινές αναμνήσεις, ο κοινός αγώνας. Καλό ταξίδι Κώστα.