เชอรี่ บริดจ์ ช่างภาพใต้น้ำ ได้ถ่ายภาพขยะพลาสติกมาแล้วทั่วโลก เราได้มาร่วมพูดคุยกับเธอเรื่องประสบการณ์ในการว่ายน้ำไปกับพลาสติก

เต่าทะเลตัวหนึ่งมองดูฝูงปลาว่ายผ่านไปในทะลอาบู ดาบับ

บอกพวกเราเกี่ยวกับงานถ่ายภาพใต้น้ำของคุณหน่อย

เริ่มจากที่มหาวิทยาลัยฟัลเมาท์ ที่ๆฉันเรียนรู้การใช้กล้องใต้น้ำเป็นครั้งแรก ฉันยังจำภาพได้ขึ้นใจตอนยืนอยู่ริมเขื่อนกั้นน้ำทะเลคอร์นนิช พยายามที่จะใส่ชุดดำน้ำ 7 มิลลิเมตร ท่ามกลางความมืด และลมฝนที่ตกอย่างกับฟ้ารั่ว แล้วก็คิดกับตัวเองว่า นี่มันนรกบนดินชัดๆ รูปภาพของฉันจากตอนนั้นมันแย่มาก ฉันเกลียดความหนาวเย็นนั่น ทุกอย่างดูเหมือนไม่ใช่ความจริง แต่นานๆเข้า ฉันเรียนรู้ที่จะรักความยากลำบากแบบนั้น ความท้าทายของมันดึงดูดฉัน ฉันกลายเป็นนักดำน้ำที่ทรหดขึ้น ฉันตกหลุมรักช่วงเวลาในยามเช้า การล่องเรือกลางพายุ และนิ้วที่ไร้ความรู้สึกของฉัน มหาสมุทรกลายเป็นปริศนาอันเหลือเชื่อสำหรับฉัน การดำน้ำต่างกันไปทุกครั้ง และฉันก็คอยเรียนรู้วิธีถ่ายภาพใหม่ๆ ไม่ง่ายเลย แต่ก็คุ้มค่าทุกครั้ง

คุณเห็นปริมาณที่เปลี่ยนไปของขยะพลาสติกในปีที่ผ่านๆมาบ้างไหม?

ไม่เคยมีการดำน้ำครั้งไหนที่ฉันไม่พบกับพลาสติก ครั้งแรกที่ฉันตระหนักถึงประเด็นนี้อย่างจริงจังคือตอนที่ฉันอยู่ในประเทศอียิปต์ เมื่อปีที่แล้ว หลังจากดำน้ำอยู่บริเวณแนวปะการังเก่าแก่มา 2 สัปดาห์ กองขยะขนาดใหญ่ได้ลอยเข้ามาใส่ชายฝั่งและทำลายบริเวณที่เราถ่ายภาพอยู่มากกว่า 40 ชั่วโมงอย่างราบคาบ ฉันจำได้ว่าฉันพยายามดึงตัวเองขึ้นมาที่ท่าเทียบเรือพร้อมกับถุงขยะหลายถุงที่เราเก็บขึ้นมาด้วย เรานั่งอยู่ในความเงียบโดยมีเศษซากนกตายลอยอยู่ตรงขาของฉัน ความรู้สึกที่เราทำอะไรไม่ได้เลยมันท้วมท้นมาก และฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้คนรู้ว่าพวกเขากำลังทำลายอะไรอยู่ หลังจากการดำน้ำครั้งนั้น ฉันพยายามจะส่งภาพถ่ายของฉันไปยังสื่อต่างๆให้ได้มากที่สุด ฉันคิดว่า ถ้าคนอื่นได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีพวกเขาอาจจะใส่ใจกับมันมากเท่ากับที่ฉันรู้สึก

ถุงขยะที่ถูกทิ้งชิ้นหนึ่งจมลงมาจากแพขยะผืนใหญ่ที่คลุมผิวน้ำด้านบนอยู่ © เชอรี่ บริดจ์

คุณเคยเห็นผลกระทบต่างๆที่เกิดจากขยะพลาสติกกับสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติไหม?

ฉันเพิ่งได้พบกับฝูงโลมากระโดดในทะเลเมื่อไม่นานมานี้ พวกมันขี้เล่นและขี้สงสัยมาก มันเข้ามาใกล้เราในระยะไม่กี่เซนติเมตร ฉันจำได้ว่าในขณะที่ฝูงนั้นว่ายออกไป ฉันเห็นหางของพวกมันอย่างน้อยสามตัวถูกพันไปด้วยถุงพลาสติก ฉันเคยเห็นปลานับไม่ถ้วน อย่างเช่น ปลาทู ปลากระบอกเทา กำลังกินพลาสติกเข้าไป รวมถึงปลาสลิดหินที่ลอยอยู่บนผิวน้ำหลังจากที่ติดเชื้อจากมลพิษ ฉันเคยเปิดฝาหอยแมลงภู่กับหอยตลับออกมาแล้วพบพลาสติกขนาดเล็กอยู่ข้างใน จริงๆแล้วพูดไปก็ไม่มีวันหมดหรอก โศกนาฏกรรมที่เศร้าที่สุดคือ เมื่อพลาสติกเข้าไปอยู่ในตัวสัตว์ตัวหนึ่งแล้ว มันจะถูกส่งต่อขึ้นไปในห่วงโซ่อาหารและก่อให้เกิดอันตรายกับสัตว์อีกหลายสายพันธุ์

แนวปะการังนอกชายฝั่งของอุทยานแห่งชาติวาดิ เอล กามาล  © เชอรี่ บริดจ์

การที่เผชิญหน้ากับพลาสติกระหว่างการดำน้ำเป็นอย่างไร?

มันหาคำอธิบายไม่ได้เลยในตอนแรก ฉันมักจะจ้องถุงพลาสติกอยู่บนพื้นดินใต้ทะเลและรู้สึกข้องใจว่าทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ มาอยู่ 30 เมตร ใต้ผิวน้ำได้ยังไง มันเหมือนกับการเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่บ้านแล้วพบว่ามีคนเอาถุงขยะมาโปรยไว้เกลื่อนพื้นห้อง หลายครั้งที่เราล้มเลิกการดำน้ำเพื่อไปเก็บขยะในน้ำ เพราะมันยากที่จะทนเห็นสัตว์ต่างๆอยู่กับขยะพลาสติก ในวันที่เลวร้ายมากๆ เราใช้เวลาไปหลายชั่วโมงในการทำความสะอาดแนวปะการัง แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปยังเป็นแค่เรื่องผิวเผินจากปัญหาทั้งหมด การที่เห็นสถานที่เหล่านี้เสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็วทำให้หัวใจของฉันแตกสลาย เวลานี้เป็นเวลาที่สำคัญที่เราทั้งโลกควรเปลี่ยนวิถีการบริโภคอย่างจริงจัง

นักดำน้ำว่ายผ่านขยะพลาสติกในประเทศอียิปต์

บรรจุภัณฑ์พลาสติกประเภทไหนที่คุณเคยพบมากที่สุด?

แน่นอนว่าเป็นถุงพลาสติก ห่อบรรจุภัณฑ์ต่างๆ และขวดน้ำ  ถ้าหากเป็นตามชายหาด ฝาขวด หลอด และไฟแช็ค ฉันจะดีใจมากถ้าได้เห็นซูเปอร์มาร์เก็ตกำจัดบรรจุภัณฑ์อาหารพลาสติกออกไป เพราะยากที่จะหลีกเลี่ยงการซื้อพลาสติกเวลาที่คุณซื้อของ ฉันเชื่อว่าเราจะไปถึงจุดๆนั้นได้ ข่าวดีก็คือ อนาคตนั้นอยู่ในกำมือของเรา ข่าวร้ายคือ เราไม่มีเวลาให้ใช้ได้ตามใจอีกแล้ว น้ำที่เราดื่ม อากาศที่เราหายใจ การคงอยู่ของเรานั้นขึ้นอยู่กับมหาสมุทร ถ้าหากเวลาไหนจะเป็นเวลาที่ผู้คนจะลุกขึ้นยืดหยัดเพื่ออะไรสักอย่าง ก็จะต้องเป็นเวลานี้

ร่วมลงชื่อแสดงความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อลดและเลิกใช้พลาสติกที่ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งได้ที่นี่

บทความแปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ สามารถอ่านบทความต้นฉบับได้ที่นี่


 

ติดตามกรีนพีซเพิ่มเติมที่