{"id":15638,"date":"2020-06-03T13:24:05","date_gmt":"2020-06-03T12:24:05","guid":{"rendered":"https:\/\/www.greenpeace.org\/belgium\/?p=15638"},"modified":"2021-12-01T14:09:50","modified_gmt":"2021-12-01T13:09:50","slug":"onze-veeteelt-is-superefficient","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.greenpeace.org\/belgium\/nl\/stories\/15638\/onze-veeteelt-is-superefficient\/","title":{"rendered":"Mythe 2: Onze veeteelt is supereffici\u00ebnt"},"content":{"rendered":"\n

De coronacrisis herinnert ons aan de noodzaak van lokale, duurzame en weerbare voedselsystemen. Het is geen toeval dat boeren die hun ecologisch geteelde oogst via de korte keten verkopen het vandaag opvallend goed doen.<\/strong><\/p>\n\n

Toch steken ook nu enkele weerbarstige mythen over de industri\u00eble landbouw weer de kop op. Dat is een probleem, want financi\u00eble steun (zoals landbouwsubsidies) voor niet-levensvatbare industri\u00eble ondernemingen hangt sterk samen met het geloof in deze mythen<\/strong>.<\/p>\n\nMYTHE 1: Industri\u00eble landbouw voedt de wereld<\/a><\/span>\n\n

Een terugkeer naar business as usual<\/em> is voor Greenpeace en vele mensen geen optie. Daarom zullen we de komende 4 weken (tot 17 juni) de belangrijkste mythes over de industri\u00eble landbouw \u00e9\u00e9n per \u00e9\u00e9n ontkrachten. Hier gaan we\u2026<\/strong><\/p>\n\n

\"\"<\/figure>\n\n

Volgens landbouwminister Hilde Crevits zijn we in Vlaanderen \u201ckoploper op het vlak van innovatie en milieu-impact<\/a>\u201d. Het is een vaak gehoord argument: onze industri\u00eble veeteelt van koeien, varkens en kippen zou supereffici\u00ebnt zijn. Daarom ook zou Vlaanderen de wereld moeten helpen voeden (zie ook Mythe 1<\/a>). Toch loopt het mis.\u00a0<\/p>\n\n

Ons landbouwmodel botst al lang tegen de grenzen van wat het klimaat, de natuur en onze samenleving kunnen verdragen (bron<\/a>). Biodiversiteitsverlies, watervervuiling, bodemerosie en verzuring in eigen land, massale ontbossing in buitenland. Hoog tijd dus om dit effici\u00ebntiedenken los te laten, en opnieuw na te denken over een \u00e9cht duurzaam voedselsysteem.<\/p>\n\n

Want de <\/strong>Industri\u00eble veeteelt kijkt enkel naar de effici\u00ebntie van het eindproduct<\/strong>: de directe uitstoot van broeikasgassen voor de productie van een kilo vlees of een liter melk bijvoorbeeld. Andere lasten voor ons milieu, <\/strong>het klimaat, <\/strong>de dieren en de veetelers zelf <\/strong>blijven daarbij netjes buiten beeld. <\/p>\n\n

Waar zitten dan die verborgen kosten?<\/p>\n\n

BIJ ONS<\/h2>\n\n

Stikstof<\/h3>\n\n

Vlaanderen kampt met de uitstoot van stikstof<\/strong>. Met een gemiddelde stikstofdepositie van 24,6 kg N\/ha<\/strong> in 2017 (bron<\/a>) zijn we bij de slechtste van Europa. Landbouw en veeteelt zijn de voornaamste emissiebron van verzurende stoffen en (vermestende) stikstof. (bron)<\/a> <\/p>\n\n

Verzuring en vermesting tasten beschermde natuurgebieden aan en verminderen biodiversiteit. Verzuring leidt ook tot een toename van de zuurconcentratie in bodem en water. Hierdoor daalt de buffercapaciteit van de bodem en worden op termijn giftige metalen zoals aluminium vrijgesteld. 84% van de totale oppervlakte Vlaamse natuur overschrijdt de kritische last voor vermesting (bron<\/a>). De meeste graslandschimmels verdwijnen al uit de bodem bij een stikstofdepositie lager dan 7,7 kg\/ha per jaar. (bron<\/a>) Dat is slecht nieuws voor de plant- en diersoorten die afhankelijk zijn van deze schimmels (bron<\/a>).<\/p>\n\n

Meer dan de helft van de stikstofdepositie is afkomstig van ammoniak. Daarbij is dierlijke mest goed voor 85% van de totale uitstoot van ammoniak in Vlaanderen (bron<\/a>). Ammoniakemissie naar de lucht gebeurt voornamelijk uit veestallen en mestopslagplaatsen, bij mestuitspreiding en -verwerking, bij grazen en bij het gebruik van kunstmeststoffen.<\/p>\n\n

Watervervuiling<\/h3>\n\n

Bovendien blijft ook de watervervuiling<\/strong> door mest jaar na jaar toenemen in Vlaanderen. In 2018 werd de nitraatnorm overschreden bij 38%<\/strong> van de meetpunten in plaats van de overheidsdoelstelling van maximaal 5%. (bron<\/a>) Deze vervuiling is het gevolg van mestdruk van grote concentraties vee en intensieve groenteteelt.<\/p>\n\n

Pesticiden en kunstmest<\/h3>\n\n

Onze veeteelt is ook sterk afhankelijk van pesticiden en kunstmest<\/strong>. Dat zit zo: bijna 74% van het landbouwareaal in Belgi\u00eb dient vandaag om veevoeder te telen. Bij deze teelt worden gigantische hoeveelheden pesticiden en kunstmest gebruikt, die schadelijk zijn voor de bodem en de biodiversiteit. <\/p>\n\n

Zo heeft Belgi\u00eb het op \u00e9n na hoogste verbruik van kunstmest per hectare in de EU: 318,5 kg \/ hectare. Dat is <\/strong>tweemaal hoger dan het Europese gemiddelde. In Belgi\u00eb wordt 3.88kg <\/strong>pesticide (werkzame stof) gebruikt per hectare landbouwgrond. Dat is meer dan twee maal hoger dan het Europese gemiddelde.<\/p>\n\n

De plofkip, het toppunt van effici\u00ebntie<\/h3>\n\n

Zogenaamde plofkippen in megastallen komt nooit buiten. De meesten zien nooit daglicht. De bezettingsgraad is een vijftiental kippen per m\u00b2, uitzonderlijk op te trekken naar 19 kippen per m\u00b2.<\/strong> (bron<\/a>) Ze worden zo snel doorgefokt  dat ze na 5 weken slachtrijp rijp: het zijn daarom vleeskuikens, geen volwassen kippen. Maar deze kuikens kunnen die snelle groei niet bijbenen: 47% van is kreupel, 78% heeft een ernstige vorm van zoolzweren. (bron<\/a>)<\/p>\n\n

Wat krijgt de boer er nog voor?<\/h3>\n\n

Erg weinig, zo blijkt uit dit voorbeeld (gemiddelde cijfers voor 2014-2018):<\/p>\n\n

Per kilogram vleeskip:<\/p>\n\n