Rapport toont aan: wetenschappelijke onkunde extra bedreiging Canadese zeehond en ecosystemen

Amsterdam, Nederland — Jarenlang mismanagement van de ecosystemen in zee, ongefundeerde wetenschappelijke bewijsvoering ter rechtvaardiging van de zeehondenjacht, een historie van het leegroven van de zeeën zonder gefundeerd plan. Dit zijn conclusies uit het rapport ‘Canadian Sealhunt: no management and no plan’ dat Greenpeace vrijdag 11 maart om 10.00 uur aan de Canadese ambassade aanbiedt. Greenpeace vraagt de Canadese regering om direct de gruwelijke zeehondenjacht te stoppen en over te gaan op duurzaam beheer van haar ecosystemen in zee, voordat ook de zeehondenpopulatie instort.

Jarenlang mismanagement van de ecosystemen in zee, ongefundeerde
wetenschappelijke bewijsvoering ter rechtvaardiging van de
zeehondenjacht, een historie van het leegroven van de zeeën zonder
gefundeerd plan. Dit zijn conclusies uit het rapport ‘Canadian
Sealhunt: no management and no plan’ dat Greenpeace vrijdag 11
maart om 10.00 uur aan de Canadese ambassade aanbiedt. Greenpeace
vraagt de Canadese regering om direct de gruwelijke zeehondenjacht
te stoppen en over te gaan op duurzaam beheer van haar ecosystemen
in zee, voordat ook de zeehondenpopulatie instort.

De Canadese overheid gunt zeehondenjagers in de periode
2003-2005 de hoogste quota ooit. In deze periode mogen er bijna 1
miljoen zadelrobben worden gejaagd. Greenpeace verwacht dat de
jacht de populatie zeehonden in gevaar brengt, omdat het quotum
veel te hoog is. Volgens de Canadese overheid zelf zijn te hoge
jachtquota in het verleden er de oorzaak van dat de
zeehondenpopulatie terugliep. Canada heeft echter geen lering
getrokken uit het verleden en beweert ijskoud dat de jacht duurzaam
is.

Greenpeace vindt het onverantwoordelijk en wetenschappelijk
onverantwoord dat de Canadese overheid toestaat dat bijna 1 miljoen
zeehonden worden gedood. Zelfs overheidswetenschappers zijn niet in
staat de omvang van de huidige populatie of het daadwerkelijke
aantal gejaagde dieren met zekerheid vast te stellen. Bovendien
gaat de overheid botweg voorbij aan andere gevaren waaraan de
populatie blootstaat, zoals klimaatverandering. De Canadese
overheid kent een lange geschiedenis van mismanagement van haar
ecosystemen in zee, gebaseerd op financieel gewin op korte termijn.
Het resultaat van dit wanbeleid is overbevissing, onverantwoorde
zeehondenjacht, enorme werkloosheid en ernstig beschadigde
ecosystemen.

Het rapport ‘Canadian Seal Hunt: no management and no plan’ laat
zien dat de Canadese bewijslast voor de duurzaamheid van de jacht
hoogst discutabel is. Het geeft historische en ecologische
achtergrondinformatie om de huidige en toekomstige zeehondenjacht
op duurzaamheid te beoordelen. Het rapport besteedt aandacht aan de
bedreigingen waaraan zeehondenpopulaties naast de jacht blootstaan
en de vele missers die de Canadese overheid heeft gemaakt.

Enkele conclusies uit het rapport:

– Niemand weet hoeveel zeehonden daadwerkelijk worden gedood op
het Canadese ijs. De quota die door het Canadese departement van
Visserij en Oceanen (DFO) worden gesteld zijn niet wetenschappelijk
verdedigbaar. De jachtquota voor zadelrobben in de periode
2003-2005 bedraagt 975.000, maar in deze getallen zijn niet de
aantallen zeehonden meegenomen die bijvoorbeeld illegaal worden
gejaagd of worden gedood maar niet gebruikt omdat de pels is
beschadigd. Ook worden zeehonden om hun organen in plaats van hun
pels gedood.

– De schattingen over de omvang van de populatie zijn gebaseerd
op de aanname dat milieu- en biologische factoren op korte en lange
termijn niet veranderen. Deze aanname klopt niet: de gevolgen van
klimaatverandering worden steeds duidelijker, zoals het afsmelten
van zee-ijs waarop zadelrobben hun jongen groot brengen. Daarnaast
is de toenemende vervuiling van de zeeën nadelig voor de
zeehond.

– Quota worden gebaseerd op populatietellingen die slechts eens
in de vijf jaar plaatsvinden. Omdat de zeehondenjacht zich op
puppies concentreert (bijna 95 procent van de gedode zeehonden is
14 dagen oud, maar jonger dan 1 jaar) die pas met 5 jaar
geslachtsrijp worden, worden de gevolgen van de jacht pas na 10 of
15 jaar zichtbaar. Hierdoor worden de schattingen en aannames van
DFO vrijwel waardeloos.

Volgens het DFO is de voorzorgsbenadering een fundamenteel
onderdeel van haar zeehondenmanagement. Als de Canadese overheid
haar principes naleeft, stopt zij op basis van dit
Greenpeace-rapport onmiddellijk de zeehondenjacht.