Με πανηγυρισμούς γιορτάζουμε την παραχώρηση μεγάλων θαλάσσιων εκτάσεων (ονομάζονται “οικόπεδα”!!!) σε Αμερικανικές εταιρείες που συμπράττουν με ελληνική, για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Εν έτει 2026. Και για να δώσουμε επίσημο τόνο, θα ακολουθήσει παρουσίαση στο Μουσείο της Ακρόπολης. Τι πιο συμβολικό εξάλλου, δεν συμφωνείτε; Ίσως το επόμενο βήμα να είναι η σταθερή χορηγία πολιτιστικών μνημείων και τοπόσημων από εταιρείες πετρελαίου και αερίου, κατά τα πρότυπα χορηγιών εταιρειών σε αθλητικές ομάδες που αλλάζουν την ονομασία των γηπέδων προς διαφήμιση του χορηγού. Πώς ακούγεται το “Chevron-Akropolis”, ας πούμε;
Τα παπαγαλάκια έχουν απλωθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του διαδικτύου και διαλαλούν το πόσο σημαντική είναι αυτή η επένδυση για την Ελλάδα. Αν βρείτε κάπου, είτε σε κάποια ανακοίνωση είτε σε λεπτομέρειες των συμβάσεων παραχώρησης, το ποσό έναντι του οποίου έγιναν οι παραχωρήσεις εκμετάλλευσης, παρακαλώ ενημερώστε με. Εγώ μέχρι στιγμής βρίσκω αναφορές σε ποσοστό επί των καθαρών κερδών αν και όταν αποφασίσουν οι εταιρείες να τα εμφανίσουν. Βρίσκω επίσης αναφορές στο ύψος των επενδύσεων που σκοπεύουν να κάνουν οι εταιρείες, αλλά καμία αναφορά σε συγκεκριμένα οικονομικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες ή την εθνική οικονομία.
Τα ίδια ή ομοειδή παπαγαλάκια αναφέρονται εκτενώς στις επενδύσεις που θα κάνουν οι εταιρείες για τη φάση των σεισμικών ερευνών. Δεν μας λένε μόνο αν και πόσες από αυτές αφορούν την ελληνική αγορά (ίσως αναφερονται στην τροφοδοσία των ερευνητικών πλοίων).
Προφανώς μπροστά σε ένα θέμα που παρουσιάζεται ως μεγάλης εθνικής σημασίας, “λεπτομέρειες” όπως η μοναδικότητα της Ελληνικής Τάφρου ως ένα οικοσύστημα που χρήζει προστασίας, ως το πιο σημαντικό οικοσύστημα για τους φυσητήρες (το μεγαλύτερο οδοντοκητώδες θηλαστικό στον κόσμο), τα δελφίνια, τους ζιφιούς και πολλά άλλα κητώδη στη Μεσόγειο, δεν έχουν χώρο. Στη γειτονική Ισπανία, αντίστοιχη θαλάσσια περιοχή μετανάστευσης κητωδών προστατεύεται με νόμο και εν τέλει, λόγω της αντίδρασης των τοπικών κοινωνιών (επιχειρηματίες, δημόσιες αρχές, κοινωνία των πολιτών) στις Βαλεαρίδες και τις γειτονικές πόλεις της Ισπανίας, κατάφεραν να απαγορευτούν οι θαλάσσιες εξορύξεις για πετρέλαιο και αέριο σε όλη την επικράτεια της Ισπανίας.
Αντίστοιχα, χώρο δεν βρίσκουν αναφορές στο γεγονός ότι ήδη η χώρα μας, λόγω της υπερβολικής χρήσης αερίου στο ενεργειακό μίγμα, βγαίνει εκτός στόχων και δεσμεύσεων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου (όπως αυτοί περιγράφονται στο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα – ΕΣΕΚ). Ταυτοχρόνως αγνοείται από τα ρεπορτάζ το γεγονός ότι -λόγω αυτής της αύξησης και των αναπόφευκτα υψηλών τιμών του υγροποιημένου αερίου- το αέριο είναι το καύσιμο που πλέον ευθύνεται για τις ακριβές τιμές ενέργειας που έχουμε στη χώρα μας.
Σε μια εποχή που η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η προστασία της βιοποικιλότητας και η ενεργειακή ανεξαρτησία και ασφάλεια πρέπει να πηγαίνουν χέρι – χέρι, η χώρα μας αυξάνει την εξάρτηση από αμερικανικές εταιρείες, ενώ βαθαίνει την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Πόσο πιο λανθασμένες επιλογές; Πόσοι λάθος λόγοι να γιορτάζουμε;
Το πιθανό μελλοντικό κέρδος της (κάθε) Chevron, μπορεί άραγε να μπει σε κάποια “ζυγαριά” με το κόστος των ακραίων καιρικών φαινομένων, τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τις καταστροφές υποδομών, τις απώλειες σοδειάς; Προφανώς όχι. Κι όμως, αυτό κάνει η κυβέρνηση! Άραγε, η Chevron, από τα μελλοντικά κέρδη της θα αποζημιώσει τις καταστροφές από τον Daniel, αλλά και αυτές που βιώσαμε πρόσφατα σε διάφορες περιοχές της χώρας και σε όσες θα ακολουθήσουν; Αλλά ακόμα και αν το έκανε, θα ήταν όλα καλά; Τελικά, πώς συνάδει η επίκληση της κλιματικής αλλαγής σε κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο με τον εορτασμό και τις τυμπανοκρουσίες με αφορμή την παραχώρηση “θαλάσσιων οικοπέδων” στη Chevron για εκμετάλλευση (εξόρυξη) υδρογονανθράκων;
**Πρώτη δημοσίευση στην Athens Voice, 17/02/2026
