Διαχείριση ρυθμίσεων cookies

Επιλέξτε τα cookies που επιθυμείτε να αποθηκεύσετε

Απαραίτητα Cookies Πάντα ενεργά

Αυτά τα cookies είναι απαραίτητα για τεχνικούς λόγους, ώστε να μπορείτε να επισκεφθείτε τον ιστότοπό μας και να χρησιμοποιήσετε τις λειτουργίες που προσφέρουμε. Αυτά τα cookies χρησιμοποιούνται για να σας αναγνωρίζουν μεταξύ διαδοχικών επισκέψεων και έτσι να σας παρέχουν μια καλύτερη εμπειρία, αποθηκεύοντας τις προτιμήσεις συναίνεσης και τον τελευταίο ιστότοπο Greenpeace.org/greece που επισκεφθήκατε.

Χρησιμοποιούμε εργαλεία παρακολούθησης και ανάλυσης για να εξασφαλίσουμε συνεχή βελτιστοποίηση και σχεδιασμό του ιστότοπού μας με βάση τις ανάγκες. Αυτά τα cookies μας επιτρέπουν να συλλέγουμε στατιστικά και ανώνυμα δεδομένα, όπως τον τρόπο που οι επισκέπτες χρησιμοποιούν τον ιστότοπό μας ή ποιες σελίδες επισκέπτονται πιο συχνά, ώστε τελικά να βελτιώσουμε το greenpeace.org/greece και να σας προσφέρουμε μια καλύτερη εμπειρία του ιστότοπού μας.

Εκτός από τα cookies απόδοσης που αναφέρονται παραπάνω, ενδέχεται να τοποθετούμε στον browser σας cookies από υπηρεσίες τρίτων (π.χ. Facebook ή Google) για να παρακολουθούμε την αποτελεσματικότητα των online στρατηγικών μάρκετινγκ και να παρέχουμε διαφημίσεις πιο σχετικές με εσάς και τα ενδιαφέροντά σας. Αυτά τα cookies μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν για να σας προβάλλουν διαφημίσεις αφού έχετε φύγει από τον ιστότοπό μας (cookies επαναστόχευσης).

Χρησιμοποιούμε cookies για να σου παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες στην ιστοσελίδα μας. Μάθε περισσότερα

Έχοντας πια επιστρέψει στο γραφείο της Greenpeace και στο χαοτικό κέντρο της Αθήνας, οφείλω να ομολογήσω ότι το μυαλό μου ταξιδεύει ακόμη στην πρόσφατη επίσκεψή μας στις Κυκλάδες. Το σώμα μου κάνει όλες τις αυτονόητες, μηχανικές κινήσεις που κάνει κάποιος όταν ξαναμπαίνει στο γραφείο του: το άνοιγμα του υπολογιστή, το τσεκάρισμα των emails, τις συναντήσεις με τους συναδέλφους… Το μυαλό μου όμως δεν ακολουθεί.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε αυτή την περιοχή και όλες οι συναντήσεις μου με τον κόσμο και τους ντόπιους ψαράδες ήταν συγκινητικές και ιδιαίτερες. Κάθε φορά όμως, η εμπειρία είναι διαφορετική και οι άνθρωποι των νησιών αυτών δεν παύουν ποτέ να με εκπλήσσουν ευχάριστα, να με  συγκινούν και να με εμπνέουν. Και αυτή τη φορά, τα παραδείγματα ήταν πολλά!

Θα ξεκινήσω από την Τήνο όπου πίστευα ότι οι περισσότεροι ψαράδες του νησιού είναι μιας μεγαλύτερης ηλικίας που σιγά σιγά σταματούν τη δουλειά, με αποτέλεσμα το επάγγελμα να αργοπεθαίνει (κάτι που άλλωστε συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα, λόγω της μείωσης των ψαριών και ως εκ τούτου της απόφασης νέων ανθρώπων να μην ακολουθήσουν το επάγγελμα). Μέσα σε ένα χρόνο όμως, τα δεδομένα στην Τήνο άλλαξαν. Πολλοί νέοι επέστρεψαν στο νησί τους και πήραν το καΐκι του πατέρα τους, λόγω της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας τους να βρουν δουλειά στις πόλεις. Αν και λυπηρό το γεγονός που τους οδήγησε σε αυτή την απόφαση, είναι ταυτόχρονα αισιόδοξο ότι νέοι άνθρωποι, που κοιτούν μπροστά προς το μέλλον και δεν μένουν μόνο στο παρόν, μπαίνουν στο επάγγελμα και υποστηρίζουν πολύ θερμά την πρόταση της Greenpeace να δημιουργηθεί θαλάσσιο καταφύγιο.

Και στη Σύρο όμως, όπως και στην Άνδρο, η ανταπόκριση ήταν καταλυτική για τη συνέχεια της πολύχρονης εκστρατείας μας στις Κυκλάδες. Τοπικοί φορείς και πολιτικοί, καταδυτικοί σύλλογοι, ιδιοκτήτες τουριστικών μαγαζιών και ντόπιοι αναζητούν απεγνωσμένα μια λύση για τη θάλασσα, τον τουρισμό και τον τόπο τους. Δεν τάχθηκαν απλά υπέρ της πρότασής μας για θαλάσσιο καταφύγιο, αλλά συμφώνησαν μαζί μας και σε επόμενα βήματα κοινής δράσης.

Η πιο αστεία και αποκαλυπτική (για τις μαγειρικές μου επιδόσεις) στιγμή του ταξιδιού, ήταν όταν μαγείρεψα μαζί με τους εθελοντές την κακαβιά που μας είχε μάθει μία μέρα πριν ο Δημήτρης, παράκτιος ψαράς της Άνδρου. Μαγειρεμένη με ψάρια που έπιασαν οι ψαράδες της περιοχής, τα οποία δεν είναι τόσο γνωστά και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα σε γεύση και θρεπτικές ουσίες από τα δημοφιλή που υπεραλιεύονται, την προσφέραμε το βράδυ στον κόσμο του νησιού. Όταν λοιπόν ένας πρώην ταβερνιάρης την αποκάλεσε ως «την καλύτερη σούπα που έχει φάει ποτέ», τότε θα έλεγα πως ο μαθητής έγινε δάσκαλος! (Συγγνώμη Δημήτρη!)

Το τηλέφωνο χτυπάει… Είναι μια δημοσιογράφος για μία συνέντευξη. Πίσω λοιπόν στην πραγματικότητα. Δεν στεναχωριέμαι όμως. Εμπνέομαι από αυτούς τους ανθρώπους και παίρνω ώθηση για να δουλέψω σκληρά στην Αθήνα ώστε να μεταφέρω το αίτημά τους στη μέση αλιεία που αδειάζει τις θάλασσές μας από ζωή, αλλά και τους πολιτικούς που οφείλουν να προστατεύσουν τη θάλασσά μας! Εξάλλου, έχω και μια παρηγοριά… Σε μερικές μέρες φεύγω για Κύθνο και Μύκονο για να συνεχίζω τη δράση της Greenpeace για το θαλάσσιο καταφύγιο! 

Want to see more from Greenpeace?

Google preferred source Add as a preferred source on Google
Άντζελα Λάζου Dean

Βιογραφικό

Άντζελα Λάζου Dean
Η Άντζελα Λάζου Dean γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ταξινομική και Συστηματική. Εργάζεται σ…το ελληνικό γραφείο της Greenpeace από το 2005 και είναι η συντονίστρια εκστρατειών.

Σχετικά άρθρα