Πέρυσι τέτοια εποχή, ένα από τα πλοία μας, η Esperanza, βρισκόταν στη θάλασσα της Δυτικής Αφρικής για να βοηθήσει τις κυβερνήσεις της περιοχής και τις παράκτιες κοινότητες να ελέγξουν και να αντιμετωπίσουν την Παράνομη, Λαθραία και Άναρχη αλιεία (ΠΛΑ αλιεία), που ταλανίζει εδώ και δεκαετίες ένα από τα πιο παραγωγικά θαλάσσια οικοσυστήματα του πλανήτη. Εξίσου σημαντικός στόχος της αποστολής ήταν να αναδείξει συγκεκριμένες υποθέσεις ΠΛΑ αλιείας, που δυστυχώς επιτεύχθηκε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Οι ψαράδες στο κινεζικό αλιευτικό σκάφος BO YUAN 1/412209147 διαχωρίζουν τα ψάρια στο κατάστρωμα. © Pierre Gleizes / Greenpeace © Pierre Gleizes / Greenpeace

Στη διάρκεια κοινής περιπολίας της Esperanza με ντόπιους επιθεωρητές αλιείας, εντοπίστηκαν σημαντικές παραβάσεις (παράνομα εργαλεία, κατοχή πτερυγίων καρχαριοειδών, απουσία απαραίτητων εγγράφων) σε αλιευτικά σκάφη τριών διαφορετικών εταιρειών με κινέζικη σημαία. Για τις υποθέσεις αυτές ενημερώθηκαν οι κινεζικές αρχές, οι οποίες σε απάντηση ανακάλεσαν πρόσφατα τις άδειες και των τριών εταιρειών.

Η Κίνα διαθέτει με διαφορά τον μεγαλύτερο στόλο σκαφών υπερπόντιας αλιείας (2.900 σκάφη σε σύγκριση με 289 της Ε.Ε. και 225 των ΗΠΑ) και η Αφρική αποτελεί τον βασικότερο στόχο τους, αφού παίρνουν από εκεί 3,1 εκατομμύρια τόνους αλιευμάτων κάθε έτος. Όπως αναγράφεται ξεκάθαρα σε σχετική έρευνα για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τίτλο “O ρόλος της Κίνας στην παγκόσμια αλιεία”, από τους 3,1 εκατομμύρια τόνους, τα 2,5 (δηλαδή το 80%) ενδέχεται να είναι προϊόν Παράνομης, Λαθραίας και Άναρχης αλιείας.

Όπως φαίνεται και στο γράφημα, στην Ελλάδα καταναλώνουμε ετησίως περίπου 160.000 τόνους θαλασσινών. Η μισή ζήτηση καλύπτεται από την εσωτερική παραγωγή (μέση & παράκτια αλιεία και υδατοκαλλιέργειες) και η άλλη μισή από εισαγωγές. Το 5% των εισαγωγών μας προέρχεται απευθείας από χώρες της δυτικής Αφρικής (Σενεγάλη, Μαυριτανία και Μαρόκο), ενώ οι τρεις πρώτες σε εισαγωγές στην Ελλάδα χώρες (Ισπανία με 17%, Κίνα με 11% και Ολλανδία με 9%) έχουν και αυτές σημαντικές αλιευτικές και εμπορικές δραστηριότητες στη δυτική Αφρική.

Με βάση όλα αυτά τα στοιχεία πιθανότατα και στην Ελλάδα βάζουμε στο πιάτο μας, χωρίς να το ξέρουμε, προϊόντα Παράνομης, Λαθραίας και Άναρχης αλιείας που προέρχονται από τη δυτική Αφρική.

Η αντιμετώπιση της Παράνομης, Λαθραίας και Άναρχης αλιείας σίγουρα απαιτεί ριζικά μέτρα και πολιτικές αποφάσεις, ακόμα περισσότερο όμως χρειάζεται διαφάνεια. Διαφάνεια για να γνωρίζουμε τι βάζουμε στο πιάτο μας και ουσιαστικά τι υποστηρίζουμε με τα χρήματα που ξοδεύουμε για να προσφέρουμε σε εμάς και την οικογένειά μας κάτι που θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο υγιεινές και σωστές τροφές.

Ο Στέλιος και ο Ηλίας, πατέρας και γιος, δύο από τους ψαράδες που συμμετέχουν στο Ένα Κουτί Θάλασσα. © Πόπη Φυλακούρη / Greenpeace

Η αγορά χρειάζεται να ακολουθήσει ένα άλλο μοντέλο που θα σέβεται τη θάλασσα και αυτό που αυτή μπορεί να προσφέρει, χωρίς να απειλείται η υγεία των οικοσυστημάτων. Μία τέτοια προσπάθεια έχει ήδη αρχίσει με το πρόγραμμα «Ένα κουτί θάλασσα»,μέσα από το οποίο ο κόσμος διαμορφώνει ενεργά μαζί με τους ψαράδες χαμηλής έντασης που συμμετέχουν μία αγορά που βασίζεται στο σεβασμό της θάλασσας και τις ανθρώπινες σχέσεις.Στήριξε και εσύ αυτή την προσπάθεια!


Βιβλιογραφία

UN Comtrade Database

Σύνδεσμος Ελληνικών Θαλασσοκαλλιεργειών (2016) Ελληνική Υδατοκαλλιέργεια 2016

Blomeyer R., Goulding I., Pauly D., Sanz A. and Stobberup K. 2012. The Role of China in World Fisheries. A report prepared for the European Parliament

Agnew D., Pearce J., Pramod G., Peatman T., Watson R., Beddington J. and Pitcher T. 2009. Estimating the Worldwide Extent of Illegal Fishing. Plos One