Zonder risico's is er geen verandering mogelijk

Ik ben liever of het terrein dan in de zetel

Ik ben liever of het terrein dan in de zetel

Sharonov/Greenpeace

Ana Paula was een van de ‘Arctic 30’ die in september werden gearresteerd voor een vreedzame actie tegen een Russische oliegigant. In dit interview blikt ze terug op haar  gevangenschap.

Kom op voor de Noordpool Doe mee!


Jullie hebben amnestie gekregen… Ben je opgelucht?
Ja natuurlijk, maar er is nochtans niet veel reden tot feesten! Eigenlijk schenkt Rusland mij vergiffenis voor een misdaad die ik niet heb begaan. Ik maak mij zorgen om mijn Russische collega’s die een strafregister riskeren. En dat is niet alles: onze boot ligt nog altijd aan de ketting in Moermansk en bovenal is de Noordpool niet gebaat bij deze amnestie. Al zou de regio zelf wel amnestie kunnen gebruiken. Kortom, ik heb vooral gemengde gevoelens en ben niet van plan om de champagnekurken te laten knallen.

Je komt uit Brazilië. Vanwaar de beslissing om deel te nemen aan acties tegen olieprojecten aan de Noordpool?

We hebben maar één planeet. De manier waarop we daarmee omgaan, zowel aan de Noordpool als in het Amazonewoud of in het park tegenover ons huis, heeft gevolgen op wereldschaal. Vooral de Noordpool is een van de ongerepte gebieden die bescherming verdienen. Het is een heel afgelegen regio en er zijn niet veel mensen die het geluk hebben om te doen wat ik heb gedaan.

Ana Paula Alminhana Maciel Naam:

Ana Paula Alminhana Maciel

Leeftijd:

31 jaar

Beroep:

Professioneel matroos

 

Je spreekt van geluk… Nochtans heb je twee maand in de gevangenis gezeten. Kende je de risico’s voor je inscheepte voor dit avontuur?

We wisten dat we mogelijk een waanzinnig risico liepen. Maar ik denk dat risico’s nodig zijn. Als ik in mijn zetel was blijven zitten, was ik niet in de gevangenis beland, maar zou ik ook niet de kans hebben gehad om te proberen iets te veranderen...

Hoe waren de omstandigheden in de gevangenis?

In Moermansk zaten wij, meisjes, elk afzonderlijk in een cel van 2,5 op 5 meter en dat gedurende 23 uur van de 24. Het enige bezoek dat ik kreeg was van mijn advocaat en van de Braziliaanse consul. In tegenstelling tot de anderen had ik het geluk dat er een tv in mijn cel stond, waardoor ik naar de enige zender kon kijken die ik begreep. Voor de rest heb ik vele uren gelezen, dankzij vrijwilligers van Greenpeace buiten de gevangenis die ons boeken bezorgden in allerlei verschillende talen. Eén uur per dag hadden we het recht om naar buiten te gaan in een soort betonnen box van 5 meter op 5. Je kon niet eens de kleur van de lucht zien, maar we konden tenminste een beetje frisse lucht inademen. Het waren individuele boxen. We zagen elkaar dus niet, maar soms kon je wel communiceren van de ene box naar de andere. De tien laatste dagen in Moermansk moest ik mijn cel delen met een Russische. We hebben urenlang geprobeerd om met elkaar te communiceren en elkaar te begrijpen. Op die manier werd de routine toch een beetje doorbroken.

Had je het niet te koud in het hoge noorden, je komt toch uit Brazilië?

Het was niet zo koud. Tijdens de koudste dagen daalde de thermometer tot -10°C. Maar ik reis al jaren aan boord van de schepen van Greenpeace en ik ben op heel veel erg koude plaatsen geweest. Ik ben dus wel wat gewoon.

Daarna zijn jullie overgebracht naar Sint-Petersburg?

Ja, daar waren de cellen iets groter. Ik deelde de mijne met een andere gevangene en dat verliep vrij vlot. Sommige van mijn lotgenoten hadden echter wel ‘samenlevingsproblemen’. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om samen te leven op een beperkte ruimte…

Ook de Noordpool moet amnestie krijgen

Heb je nooit spijt gehad?

Nooit! Ik heb niets verkeerds gedaan door aan deze vreedzame actie deel te nemen. Vanuit mijn cel was ik op de hoogte van de enorme golf van solidariteit over de hele wereld. Zelfs de vicepresident van Iran heeft ons openlijk zijn steun betuigd. Onze situatie was zowat overal in de wereld voorpaginanieuws. De mensen zijn gaan beseffen wat er bekokstoofd wordt aan de Noordpool. Dat is voor mij het belangrijkste.

Je bent op 20 november op borgtocht vrijgekomen. Wat was het eerste wat je dacht toen je dat nieuws hoorde?

Ik was tegelijk blij en geschokt. Blij dat ik naar buiten mocht en mijn moeder kon zien. Maar ik vond het ook een grote schok, net als de schok die ik ervaren had op de dag dat ik veroordeeld werd, twee maanden eerder. Ik had die vrijlating op borgtocht gewoon niet verwacht en dacht dat mijn arrestatie verlengd zou worden. Voor één keer was het een aangename verrassing.

Ana Paula met haar moeder...

Wat is het eerste wat je gaat hebt toen je weer in Brazilië terugwas?

Mijn vrienden en mijn familie opzoeken. En terugkeren naar de anonimiteit: ik ben beroemd geworden in Brazilië! En natuurlijk ga ik ook weer aan het werk.

Ben je al klaar voor nieuwe acties?

Misschien niet tegen een Russische oliemaatschappij! Maar voor de rest, ja, natuurlijk.

Nog iets om af te ronden?

Ik wil alle sympathisanten bedanken. Dankzij hen blijven we ons inzetten voor de Noordpool.