การผลิตเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์นมเชิงอุตสาหกรรมทั่วโลกกำลังขยายตัว ซึ่งระบบอาหารระบบนี้เป็นหนึ่งในตัวการที่ทำให้โลกสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพและทำให้มนุษย์เราสูญเสียสุขภาพที่ดีไปพร้อมๆกัน ในช่วง 20 – 30 ปีที่ผ่านมา อาหารการกินของเราเปลี่ยนไปมาก แม้ว่าในแต่ละภูมิภาคจะมีการกินที่ไม่เหมือนกัน แต่ทั่วโลกก็มีการบริโภคผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์เพิ่มขึ้นเท่าตัว

ในปี พ.ศ.2532 – 2543 ทั่วโลกบริโภคผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์เพิ่มขึ้นมากกว่า 3 เท่าตัวในเขตชนบท และ 4 เท่าตัวในเขตเมือง

 

เนื้อสัตว์อุตสาหกรรมและผลิตภัณฑ์นม : ผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศ

ระบบอาหารของมนุษย์เรากำลังเปลี่ยนไปจากเดิม จากการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ในเชิงกสิกรรมกลายเป็นการผลิตในเชิงอุตสาหกรรม ระบบอาหารแบบนี้บังคับให้เราเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินเพื่อทำการเกษตร และยังเป็นระบบที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกถึง 1 ใน 4 ของการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่เป็นต้นเหตุของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศทั้งหมด หากเรายังนิ่งเฉยกับประเด็นนี้ ในปี พ.ศ. 2593 ระบบอาหารนี้จะปล่อยก๊าซจำนวนมากเป็นสัดส่วนเกินครึ่งของปริมาณก๊าซทั้งหมดที่ถูกปล่อยออกมาจากกิจกรรมของมนุษย์

ก๊าซเรือนกระจกกว่าร้อยละ 60 จากทั้งหมดถูกปล่อยมาจากการผลิตผลิตภัณฑ์จากสัตว์ แน่นอนว่าส่งผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อมอย่างมาก

 

เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์นม : ผลกระทบต่อสุขภาพ

แม้ไม่เห็นผลกระทบในระยะสั้น แต่สุขภาพของเรากำลังตกอยู่ในความเสี่ยงเพราะปัจจุบันการบริโภคผลิตภัณฑ์จากสัตว์ ธัญพืชขัดขาวและน้ำตาลทรายขาวมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น นั่นหมายความว่าอาหารที่เรากินเป็นปัจจัยเสี่ยงลำดับต้นๆของการเสียชีวิตเมื่ออายุยังน้อย นอกจากนี้ การกินผักผลไม้และธัญพืชไม่ขัดสีในปริมาณน้อยแต่กินเนื้อสัตว์มากๆ ยังเป็นปัจจัยเสี่ยงอันดับต้นๆของการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรทั่วโลก นั่นคือ จำนวน 1 ใน 5 คนจะเสียชีวิตด้วยสาเหตุนี้ ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่น่าตกใจ

การบริโภคเนื้อแดงมีความเชื่อมโยงกับการเกิดโรคมะเร็ง โรคหัวใจ โรคอ้วน และโรคเบาหวาน การปศุสัตว์เชิงอุตสาหกรรมยังเกี่ยวข้องกับโรคติดเชื้อดื้อยา ซึ่งองค์การอนามัยโลกประกาศว่าเป็น “ภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพทั่วโลก” และเป็นแหล่งของเชื้อโรคจากแบคทีเรีย

อย่างไรก็ตาม เรายังพอมีเวลาที่จะเปลี่ยนแปลงฝันร้ายนี้ เพราะผู้เชี่ยวชาญต่างชี้ชัดว่า ถ้าเรารู้ทันและรีบแก้ไขปัญหานี้โดยปรับเปลี่ยนการกินอย่างเป็นระบบ เราก็จะลดอัตราการเสียชีวิตจากอาหารการกินลงได้

 

เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์นม : ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

ระบบอาหารเชิงอุตสาหกรรมทำลายป่าร้อยละ 80 ของป่าที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ เช่นอุตสาหกรรมถั่วเหลืองที่รุกล้ำป่าแอมะซอน อุตสาหกรรมปาล์มน้ำมันที่คุกคามป่าฝนเขตร้อนในอินโดนีเซีย ทำลายทั้งความอุดมสมบูรณ์และถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่า นอกจากนี้ การขยายตัวของอุตสาหกรรมปศุสัตว์และการปลูกพืชอาหารสัตว์ก็เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการทำลายป่าที่เห็นได้ชัดที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น มลพิษที่เกิดจากฟาร์มปศุสัตว์และฟาร์มผลิตอาหารมีส่วนทำให้ “เขตมรณะ” หรือ บริเวณที่แทบไม่มีสิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้ ขยายตัวเป็นบริเวณกว้างในมหาสมุทร แม่น้ำ ทะเลสาบ และทำให้ชายฝั่งทะเลหลายแห่งเสื่อมโทรม

สิ่งที่เรากินนั้นบำรุงและหล่อเลี้ยงร่างกายเรา ช่วยให้เรามีชีวิตที่ดี แต่การเลือกกินในสิ่งที่ไม่ดีก็ทำให้เราป่วยหนักได้ ชนิดและปริมาณของอาหารที่เรากินและวิธีการเพาะปลูกอาหารจะเป็นกุญแจสำคัญต่อการอยู่รอดของโลกเราด้วยเช่นกัน